Programowanie w CFunkcje są łatwe w użyciu. Pozwalają one na podzielenie programu na mniejsze części, które łatwo napisać, czytać, rozbudowywać i poprawiać. Podstawową funkcją, z którą sięspotyakmy w każdym programie napisanym w C jest funkcja main(). Jest ona specjalnym przypadkiem funkcji. Ale każdy może używać również fukcji dostarczanych w tzw. bilbiotekach - są to zestawy podstawowych funkcji np. matematycznych. Możemy też pisać własne funkcje.
Cechą jezyka C jest to, że każda zmienna jest pewnego typu. Może to być liczba, znak, tablica. Typy deklarujemy w tym samym czasie, gdy deklarujemy zmienną. Na przykład:
int i;
Oznacza to, że zmienna i jest typu int. O typach dowiecie się z innego rozdziału tego kursu.
Aby napisać własną funkcję, zaczniemy od jej deklaracji:
int max(int a, int b) { }
Nasza funkcja będzie się nazywała max(), będzie przyjmowała dwa argumenty liczbowe (int) a i b, a na końcu będzie zwracała większy z nich, również w postaci liczby int, stąd int przed nazwą funkcji max(). W nawiasach klamrowych zapiszemy nasz kod.
Ważne jest, że również funkcje mogą przyjmować argumenty, podane w postaci zmiennych. I w tym przypadku musimy zadeklarować jakiego typu będą to dane. Kompilator podczas przetwarzania programu będzie za każdym razem sprawdzał, czy rodzaje podanych argumentów zgadzają się z przyjmowanymi przez funkcję. Jeżeli wystąpi rozbieżność, kompilator przerwie działanie i zgłosi błąd.
Aby porównać dwie liczby i zwrócić większą, zastosujemy if():
int max(int a, int b) {
if(a > b)
return a;
else
return b;
}
Instrukcja return stosowana jest w sytuacjach, gdy chcemy zasygnalizować, którą wartość ma zwrócić funkcja.
Możemy teraz wykorzystać funkcję max() w programie.
main() {
int liczba1 = 10;
int liczba2 = 8;
Â
P2 = max(liczba1, liczba2);
}
Jak widać, zmienne a i b są stosowane wewnętrznie w funkcji, natomiast jako argumenty możemy podawać dowolnie nazwane zmienne.
Â